Na 10 weken trainen en een zaterdag ijsberen van de zenuwen was het 23 april ’s avonds dan eindelijk zover: de Halve van Nijkerk!

Ik was al op tijd in het centrum en Hilde en Paulien en de rest waren er ook al. Vervolgens gauw mijn startnummer op door middel van magneetjes met Nijkerk erop, uiteraard. Naar buiten voor de warming up en groepsfoto, waarbij we getrakteerd werden op een verse hagelbui. Niet de enige, zou later blijken.

Na een snelle koffie richting het startvak, waar het erg gezellig was met veel bekenden. Die waren langs de kant ook genoeg aanwezig. Toen weg voor ons eerste rondje door de binnenstad. Na dat rondje richting Appel, langs het huis van moeders, en ja ze stond er. De DJ die ik beloofd had, houden jullie nog tegoed bij een volgende keer.  De eerste 7 kilometer vlogen onder mij vandaan, snel , eigenlijk te snel.
Verderop stond de overbuurvrouw ‘we zijn er bijna’ te zingen. Beetje te vroeg, we moesten nog ruim 14 kilometer!  Rechtsaf de Koperweg op, mooie omgeving en mooie natuur. Loopmaatje Paulien uitgelegt dat dit de omgeving van mijn geboortedorp is. Al snel kwam trainingsmaatje Marja in beeld, haar huis stond ook aan de route. Vervolgens lekker drinken bij de post op 10 km en een gelletje. De verpakking kon ik inleveren bij de man van Rianne: dank je voor de aanmoedigingen!

Paulien was onder de indruk van de modelvliegtuigen aan het einde van de Wolfsesteeg: op naar Hoevelaken. Hier trof ik mijn collega Frank langs de kant. We schampten Hoevelaken slechts en de weg ging richting Nijkerkerveen, over een rustig maar eindeloos fietspad. Dichterbij Nijkerkerveen muziek: yes! Ik begon de stilte een beetje zat te worden. Het was gezellig met Hollandse muziek en enthousiast publiek. Maar we moesten verder, Paulien liet mij gaan vanwege een steentje wat later een blaar bleek te zijn. Inmiddels hadden we al driekwart van de 21,1 km er op zitten. Het zwaarste stuk moest nog komen en ik stoorde me aan auto’s en scooters die voor mijn voeten reden.

Bij kilometer 16 had Co Creatie er een knalfeest van gemaakt met muziek en Nico, een van de zondagmorgenfietsmaatjes van wijlen mijn vader. Ik trakteerde mezelf op een gelletje waarmee ik mijn arm onderspoot, lekker plakkerig dus. Op naar Corlaer. Hier aardig wat mensen aan de kant en – ook – de man met de hamer. De laatste 4 kilometers gingen moeizaam. Ik hoorde iemand roepen dat er een Zwartebroekse aankwam en dat de kinderen extra hard moesten aanmoedigen, grappig! Ook liepen er kids met mij mee, gezellig.

Ik dacht aan Paulien en hoe het zou gaan met haar, en ineens was ze er! We mochten nog een paar bruggetjes over, en die voel je na 18 km. Ik wees Paulien mijn huis, we liepen er achterlangs. Het publiek antwoordde, nog 2 km dan mag je echt naar huis.  Ze letten ook over al op …

En toen kwamen trainer Wim en snelle loper Rob in beeld. Ze waren allang binnen en liepen ons tegemoet, met aanmoedigingen die heel welkom waren. Het laatste tunneltje: je laten rollen en met kleine pasjes omhoog, het ging nog maar net.

En opnieuw begon ik te schelden en te tieren op een auto die er aan kwam, gelukkig was men niet boos. En toen ……… kwam er een haas uit de zijstraat tevoorschijn en wat voor een haas! Mijn broer Robert  die twee weken terug nog schitterde op de marathon van Rotterdam! Dankzij mijn broer kon ik goed aanzetten en Paulien bijhouden. We liepen De Brink in waar zusje Hilde haar longen uit haar lijf schreeuwde. Haar buren hadden een gezellig straatfeestje met muziek geregeld, toppers zijn het! En toen stak ik de straat over en gaven Peter en Robert aan dat de eindsprint ingezet kon worden. Met mijn ogen  gefixeerd op de klok kwam ik binnen. Zowel Diana als Ina wilden mij een medaille omhangen, er waren bloemen, felicitaties en omhelzingen en geen lucht. Even zitten op een bankje. Ik heb het gewoon geflikt: een HALVE MARATHON ! 21,1 km hardlopen! Niet te geloven!

Ik wil al het publiek, mijn moeder, Hilde, broer Robert (HAAS) en zijn vrouw Wendy en alle vrienden en bekenden heel hartelijk danken voor alle support. Verder bedank ik iedereen van AVN, de clinicgenoten en in het bijzonder Wim die een uitmuntende clinic verzorgd heeft! Mijn tijd: 2:09:11, zeer tevreden. 49 seconden onder mijn streeftijd.